Φιλιππίνες
Υστερα από αρκετό ψάξιμο για την πραγματοποίηση μίας καθαρά καταδυτικής εκδρομής επιλέχτηκε (έπειτα και από υπόδειξη του Νίκου Μουτάφη) να ταξιδέψουμε στις Φιλιππίνες και συγκεκριμένα να βουτήξουμε στο:

Pandan island: ένα ιδιωτικό νησί στη δυτική ακτή της Occidental Mindoro, κεντρικές Φιλιππίνες. Το νησί «ανακαλύφθηκε» από ένα γάλλο εξερευνητή. Σαν θέρετρο ιδρύθηκε το 1986 αυτό το τροπικό καταφύγιο νησιού που είναι ένα από τα κορυφαία πλέον θέρετρα στις Φιλιππίνες, όχι από την άποψη της πολυτέλειας, αλλά για την ποιότητα ζωής και την εξατομικευμένη ατμόσφαιρα!

Αpo reef: ένας ύφαλος  που έχει κηρυχθεί θαλάσσιο πάρκο με έκταση 40 τετραγωνικών χιλιομέτρων που προσφέρει αμέτρητα σημεία κατάδυσης και μια καλή ευκαιρία για συνάντηση με καρχαρίες και άλλα πελαγίσια είδη. Οι χελώνες είναι επίσης εδώ πολύ συχνές, και έχει κυρίως κάθετους τοίχους που φτάνουν από τα -30 έως και τα -80 μέτρα!

Busuanga: το  μεγαλύτερο νησί μέσα στο σύμπλεγμα του Calamian, το οποίο αποτελείται από πολλές εκατοντάδες νησιά, βρίσκεται μεταξύ Palawan και Mindoro.

Μεταξύ των νησιών αυτών κρυβόταν ο Ιαπωνικός στόλος υποστήριξης της «εισβολής του Leyte» κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο όταν και εντοπίστηκε από αναγνωριστικά αμερικανικά αεροπλάνα της δύναμης «Task Force 38» την 24η  Σεπτέμβρη του 1944. Περισσότερα από 20 πλοία βυθίστηκαν στην επίθεση εκείνη και περίπου τα μισά από αυτά παρουσιάζουν ενδιαφέρον για βουτιά, καθώς το μέγιστο βάθος μεταξύ των νησιών δεν υπερβαίνει τα -40μ. ενώ μερικά από τα ναυάγια είναι στα μόλις -8μ.

Η συνάντηση της ομάδας έγινε στις 25 Φεβρουαρίου 2011 στο αεροδρόμιο Μακεδονία στις 08:00 το πρωί. Το μακρύ ταξίδι μας ξεκίνησε στις 09:00 και με ενδιάμεσους σταθμούς πρώτα την Αθήνα και μετά την Ντόχα του Κατάρ φτάσαμε στην Μανίλα την επόμενη μέρα 09:00 πρωινή τοπική ώρα, όπου θα κάναμε μία διανυκτέρευση.
Αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο, βγήκαμε για μία περιήγηση στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων. Την επομένη πρωινή ώρα  συνεχίσαμε  το ταξίδι για τον τελικό μας προορισμό. Μετά από μία ώρα πτήση προσγειωθήκαμε στο San Jose. Εκεί μας περίμενε ο οδηγός και μετά από μιάμιση ώρα αξέχαστης διαδρομής φτάσαμε επιτέλους στο Sablayan! Από την ακτή του Sablayan ήταν πλέον ορατό το Pandan! Μετά από μια δεκαπεντάλεπτη διαδρομή με το βαρκάκι φτάσαμε στον τελικό προορισμό μας το Pandan Island στις 27 Φεβρουαρίου 2011 και ώρα 10:30.
Μας καλωσορίσανε στο νησί προσφέροντας μας χυμό mango και αφού γνωριστήκαμε με τον υπεύθυνο του καταδυτικού, και τον ιδιοκτήτη του νησιού, αφήσαμε τους εξοπλισμούς μας στο καταδυτικό και τακτοποιηθήκαμε στην καλαμοκαλύβα μας.
Στις 16:30 αναχωρήσαμε για την πρώτη μας βουτιά. Μαζί μας ήταν και ένα ακόμα group 4 ατόμων. Μία πολύ ωραία βουτιά με καλή ορατότητα, με αρκετά δυνατό ρεύμα και πολλές χελώνες! Αφού φάγαμε το βραδινό μας αποσυρθήκαμε για ξεκούραση.

Την επόμενη μέρα, καλύτερα προσαρμοσμένοι και ξεκούραστοι ξεκινήσαμε για τις βουτιές μας οι οποίες  γινόντουσαν στις 09:00 - 14:00 - 17:00 και μια νυχτερινή. Οι ομάδες ήταν μικρές (4-6 άτομα).
Η ομάδα μας επέλεγε το σημείο που θα βουτήξει και στις δύο πρώτες βουτιές συνόδευε και ένας dive master του καταδυτικού. Οι βουτιές γίνονταν με μια μικρή πλατφόρμα όπου μας έριχνε στο νερό και μετά από μια ώρα περίπου ερχόταν και μας μάζευε.
Η ομάδα μας έκανε 3 βουτιές καθημερινά στο νησί με την τελευταία να είναι απογευματινή - νυχτερινή και συνήθως ήμασταν οι τέσσερις μας.
Στο τέλος αφού βουτήξαμε όλο το νησί αποφασίσαμε να κάνουμε και κάποιες καταδύσεις στο απέναντι νησί το south pandan ένα ακατοίκητο μέρος με μικρή παραλία και  ζούγκλα. Ο  βυθός ήταν περίπου στα -45 μέτρα ο οποίος όμως δεν προστατεύονταν  με αποτέλεσμα πολλά από τα κοράλλια να είναι πεθαμένα ή σπασμένα και η ζωή να είναι απούσα εκτός από μερικά γυμνοβράχια.

Στις 2-3 Μαρτίου με το Κarla (σκάφος 6 ατόμων) και 5-6 Μαρτίου με το Pikoy (σκάφος 8 ατόμων) κάναμε από ένα διήμερο σαφάρι στο Apo reef το οποίο είναι ένας καταπληκτικός ύφαλος  με πάρα πολλών ειδών θαλάσσιας ζωής, με ορατότητα άνω των 15 μέτρων και φοβερά ρεύματα!
Το επόμενο σαφάρι έγινε στην Busuanga στις 9 Μαρτίου και ήταν 4ήμερο. Στα ναυάγια η ορατότητα ήταν πολύ περιορισμένη και οι καλύτερες συνθήκες ήταν όταν είχαμε 10 μέτρα ορατότητα. Δυστυχώς, τα ναυάγια ήταν λεηλατημένα και σε συνδυασμό με την κακή ορατότητα το μόνο που άξιζε καταδυτικά ήταν  η ζωή που είχαν δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια οι διάφοροι μικροοργανισμοί.

Για τελευταία βουτιά αφήσαμε μια βουτιά σε λίμνη, μια λίμνη υφάλμυρη  με ειδική χλωρίδα – πανίδα και μια μοναδική ατμόσφαιρα με θερμοκρασία νερού στην επιφάνεια 32Co και σε βάθος -27μ. να ξεπερνάει τους 40Co!!!

Eτσι κάπως φτάσαμε στις 11 Μαρτίου όπου και ξεκινήσαμε το ταξίδι τις επιστροφής μιας και το σκάφος μας άφησε στο Coron για την πρώτη πτήση της επιστροφής προς Μανίλα όπου θα διανυκτερεύαμε. Στις 12 Μαρτίου το πρωί πετάξαμε για Θεσσαλονίκη με ενδιάμεσους  σταθμούς την Ντόχα και την Αθήνα φτάνοντας στην πόλη μας στις 20:00 το βράδυ γεμάτοι από εικόνες ενός καταπληκτικού καταδυτικού ταξιδιού, στο οποίο πραγματοποιήθηκαν  συνολικά 38 καταδύσεις συμπεριλαμβανομένων και των νυχτερινών. Συνολικά στο pandan 12, South pandan 3, Apo reef 13, Busuanga 10 (σε 7 διαφορετικά ναυάγια και μία λίμνη).

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους καταδυτικούς οδηγούς Anthony Magtoto, Reuel Seguros, Rommel Budiang, Albert Bolario, και τον boatman o οποίος μας πήγαινε στα σημεία κατάδυσης τον Lester (Tata) Seguros. Και φυσικά τον Βαγγέλη, την Δέσποινα και τον Παύλο για την παρέα σε αυτό το υπέροχο καταδυτικό ταξίδι!

Παπαδόπουλος Ηλίας.